Саяхан би сэтгэлийнхээ гүн рүү
Сэрүүндээ биш зүүдэндээ анх тонгойлоо
Эмнэлэгийн орон дээр би хэвтэж байна.
Энд тэндгүй бөөн хүн
Гаднаас нэг бээрсэн хүн орж ирээд
Гарыг минь атгаж зүгээр үү гэхэд
Гомдол зэвүүцэл намайг бүрхэж
Гар яваач гэж би хашгарна.
Нимгэн хувцастай ээжийгээ гарахад би
Нэг л буруу зүйл хийсэн мэт сэтгэл хөндүүрлэж
Цонхоор сэмээрхэн явдалын харвал
Цамцандаа нулимсаа арчиад ээж минь цаашлана
Бүдэг бадагхан тэр буруу үйлдэл
Бухимдал хорслыг л надад авчирсан.
Жихүүн салхи нэвт үлээхэд
Жиндүүхэн хавар намайг алгадах шиг
Өнгөрсөн үеийн мартагдсан
Өөдгүй тэнэг өөрийгөө би хараад
Өдийг хүртэл огтх...